آموزش حسابداری دارایی های ثابت مشهود و نامشهود

دارایی های ثابت نامشهود دارایی های یک شرکت به جز دارایی هایی که به صورت عینی قبل رویت است، شامل دسته ای دیگر نیز هست.

به عبارتی ارزش یک شرکت چیزی بیش از یک جمع انجام شده بر روی دارایی های آن است. بعضی از دارایی ها به صورت غیر پولی و غیر عینی هستند ولی باعث افزایش ارزش یک شرکت می شوند. به این دسته از دارایی ها دارایی نامشهود گفته می شود.

مثلا در شرکت بزرگی مانند مایکروسافت ، اگر بخواهیم ارزش گذاری انجام دهیم، ارزش این شرکت بسیار بیشتر از سر جمع ساده دارایی های آن خواهد بود.

در چنین شرکتی که عمده کار از طریق نیروهای انسانی انجام می گیرد و در تهیه نرم افزارها از قوه تخیل و ابتکار استفاده می شود، آیا مناسب است که ارزش شرکت فقط از طریق این جمع بندی انجام گیرد؟

به عبارتی در این شرکت، کار فکری نیروی انسانی (که به آن سرمایه فکری گفته می شود) نیز باعث افزایش ارزش شرکت خواهد بود. از این دسته از دارایی ها که در یک واحد تجاری دیده نمی شوند ولی باعث افزایش ارزش شرکت به چیزی بشتر از جمع دارایی ها عینی آن می شوند، دارایی های نامشهود گفته می شود.

از جمله دارایی های نامشهود می توان به حق اختراع، سقفلی، حق تالیف و… اشاره نمود. حتی برخی از نرم افزارهای رایانه ای و یا لوح های فشرده نیز در دسته این دارایی ها قرار می گیرند.

باید گفت بعضی از دارایی های نامشهود ممکن است بر روی یا در درون یک عنصر عینی از قبیل لوح های فشرده (در مورد نرم افزارها)، مدارک قانونی (حق اختراع پروانه رسمی) یا فیلم قرار داشته باشند.

در چنین شرایطی طبقه بندی قلم یاد شده به عنوان دارایی ثابت نامشهود مستلزم قضاوت درباره این امر است که کدام عنصر مهم تر است. مثلا نرم افزار رایانه ای مربوط به راه اندازی ماشین آلات، عملا بخشی از ماشین آلات است و بنابراین در سرفصل دارایی های ثابت مشهود طبقه بندی می شود. این دارایی نیز مانند تمام طبقات دارایی ماهیت بدهکار را دارند.