برگ تشخیص مالیات نقطه شروع رسیدگی مالیاتی

خیر. بخشنامه‌های متعدد سازمان امور مالیاتی تاکید دارند که “سابقه” هرگز نباید مبنای اصلی تشخیص مالیات قرار گیرد. تشخیص باید بر اساس اطلاعات کافی، دلایل موجه و واقعیت فعالیت مؤدی باشد. اتکا به حدس و گمان یا صرفاً سابقه، خلاف ماده 237 قانون مالیات‌های مستقیم است.

طبق ماده 237 قانون، برگ تشخیص مالیات باید کلیه فعالیت‌ها و درآمدهای حاصل از آن را به طور صریح و روشن قید کند. اگر جزئیات کافی وجود ندارد، شما حق دارید از امضاکنندگان برگ تشخیص، جزئیات گزارشی که مبنای صدور برگ تشخیص قرار گرفته را درخواست کنید و آنها مکلف به ارائه این توضیحات هستند. عدم رعایت این امر، تخلف اداری محسوب می‌شود.

خیر. سازمان امور مالیاتی صراحتاً اعلام کرده است که گردش وجوه در حساب‌های بانکی، به تنهایی دلیل بر وجود درآمد نیست. ماموران مالیاتی موظفند با بررسی دقیق، ماهیت واقعی تراکنش‌ها را مشخص کنند. مواردی مانند انتقال بین حساب‌های خودتان، دریافت وام، تسویه بدهی‌ها، واریز وجه توسط کارفرما (تنخواه) و حتی مبالغی که صرفاً به عنوان واسط (حق‌العمل‌کار یا کارگزار) دریافت کرده‌اید، به عنوان درآمد مشمول مالیات تلقی نمی‌شوند. اگر منشاء وجوه اثبات نشود، ممکن است به عنوان درآمد اتفاقی تلقی شود.

لزوماً خیر. حتی اگر دفاتر شما توسط هیأت سه‌نفره (موضوع بند 3 ماده 97) رد شود، هیأت‌های حل اختلاف مالیاتی می‌توانند با بررسی دفاعیات و مدارک شما و با احراز واقعیت، رای به قبول دفاتر و تشخیص درآمد از روی آنها صادر کنند. روح قانون همواره بر تعیین درآمد واقعی تاکید دارد. همچنین، حتی در موارد تشخیص علی‌الرأس، ماموران و هیأت‌ها باید با توجه به اسناد و مدارک موجود و نه صرفاً ضریب، درآمد واقعی را تعیین نمایند.