فرصت ۶ ماهه بازگشت مالیات صلح و هبه

ماده ۱۲۱ به صلح با شرط خیار فسخ و هبه با حق رجوع اشاره دارد. این معاملات از نظر مالیاتی قطعی تلقی می‌شوند. این حکم به این معناست که مالیات بر درآمد اتفاقی ناشی از آن‌ها، در زمان وقوع عقد، قطعی می‌شود، مگر اینکه طی شش ماه فسخ یا اقاله یا رجوع صورت گیرد. این رویکرد برای شفافیت و جلوگیری از ابهامات مالیاتی است.

بر اساس ماده ۱۲۱، اگر منتقل‌الیه (کسی که مال به او منتقل شده) در فاصله بین وقوع عقد و فسخ، اقاله یا رجوع از منافع آن استفاده کرده باشد، آن منفعت مشمول مالیات همین فصل (مالیات بر درآمد اتفاقی) خواهد بود. این بخش از قانون تضمین می‌کند که حتی در صورت برگشت معامله، استفاده از منافع مشمول مالیات شود و نمی‌توان از آن فرار کرد.

ماده ۱۱۹ قانون مالیات‌های مستقیم، که مالیات بر درآمد اتفاقی را تعریف می‌کند، صراحتاً به “شخص حقیقی یا حقوقی” اشاره دارد. بنابراین، احکام ماده ۱۲۱ نیز، که زیرمجموعه این فصل است، هم برای اشخاص حقیقی و هم برای اشخاص حقوقی قابل اجراست و هر دو گروه باید به آن توجه داشته باشند.

درآمدهای اتفاقی به آن دسته از درآمدهای نقدی یا غیرنقدی گفته می‌شود که به صورت بلاعوض، از طریق معاملات محاباتی (با قیمت ناچیز) یا به عنوان جایزه کسب می‌شوند. این درآمدها ماهیت کسب‌وکار یا حقوق ثابت ندارند و به صورت غیرمنتظره و غیرمتعارف به دست می‌آیند. صلح و هبه نیز از این جهت که معمولاً بدون انتظار عوض قابل توجه یا در ازای قیمت بازاری نیستند، در این دسته‌بندی قرار می‌گیرند و به همین دلیل اتفاقی نامیده می‌شوند.